29 okt Respect door ruimte aan verschillen
Door ruimte te geven aan verschillen kunnen we volgens mij veel meer positiviteit en plezier ervaren.
Zet dat eens haaks op de moppercultuur, de opgestoken middelvingers en het schelden naar elkaar met allerlei ziektes en vervelende woorden. Met die ruimte ontstaat er een klimaat waar je meer energie van krijgt dan dat die jou kost.
Bij een van onze vrienden van 80+ is Alzheimer begin dit jaar geconstateerd. Dat heeft hem veel verdriet gedaan. Het eerste wat hij tegen ons zei toen we samen naar de film gingen: “ik ga dood; ik heb dementie”.
Desondanks wil hij erbij horen en is hij bang zijn leven en zichzelf te verliezen. Hij kiest ervoor om vooral wel blijven deelnemen aan het leven, plezier maken en plezier beleven. En daardoor nog zichzelf kunnen zijn. Zo probeert hij te blijven tennissen en zichzelf zo fit als mogelijk te houden. Is hij nog actief aan het schilderen (aquarelleren) en het maken van keramiek.
En dan lees ik een paar weken geleden in diverse media dat je met veel bewegen, een goed sociaal netwerk en sporten, dementie zou kunnen uitstellen.
Wanneer iemand zijn hele leven actief heeft bewogen en gesport, dan is hij dat wel.
Je zou je er enorm schuldig bij kunnen voelen…. ‘heb ik dan toch te weinig gedaan?’
Tijdens het koffiedrinken met onze vriend en zijn vrouw vertelde hij wat hem nu afgelopen week was overkomen: Via zijn huisarts had hij een verwijzing gekregen om mee te kunnen doen bij de Fysio met begeleid trainen. Daar mocht hij meedoen bij een groepje mensen met Parkinson.
Ze werken daar met apparaten die tevens de hersenen stimuleren. Dat leek prima, alleen bleek dat arts en fysio een inschattingsfout maakten. Onze vriend raakte in de war van alle knopjes op de apparaten toen hij in een circuitvorm opdrachten moest uitvoeren. Op zich niet zo erg zou je denken…..
Echter, de begeleider zag dat het niet goed ging en sprak hem hierop aan. De manier waarop dit gebeurde kwam op hem best confronterend over en gebeurde in het bijzijn van andere groepsleden.
“Oh ja, jij hebt Alzheimer”, ga maar even op de bank zitten” werd tegen hem gezegd. Dit door hem ervaren als een afwijzing; het voelde voor hem als heel vernederend.
Eind jaren 90 van de vorige eeuw was ik enkele jaren voorzitter van een PCL. Een verwijzingscommissie van, zoals dat destijds heette:een samenwerkingsverband WeerSamenNaarSchool. Tegenwoordig: Passend Onderwijs
Wat ik destijds lastig vond was dat daar leerlingen besproken werden met een ‘etiket’ van bijvoorbeeld: dyslectisch of, ADHD. Daarop sloegen deskundigen direct aan en dat leidde vaak tot een verwijzing naar het Speciaal Onderwijs zonder dat verkend werd welke andere mogelijkheden er waren om deze leerling in het reguliere onderwijs te helpen. Gelukkig dat bij Passend Onderwijs meer gekeken wordt naar wat kinderen wel kunnen en welke aanpak of school daar het beste bij past.
Had de fysio van onze vriend, na een eenvoudige introductie hem maar een vraag gesteld als…. ‘en wat lijkt jou van deze twee (of drie apparaten) een leuk toestel of opdracht? Wat denk jezelf te kunnen uitvoeren? Vind je het fijn daar hulp bij te krijgen, of samen uit te voeren met iemand anders?’
Ga op zoek naar de mogelijkheden bij de ander en laat deze daardoor in zijn/haar waarde.
In onze samenleving sluiten we te snel andere mensen uit door ze een etiket te geven of in ‘een hokje te willen stoppen’
We zien oplossingen over het hoofd wanneer we vanuit onszelf blijven kijken naar de ander, zonder dit vanuit de (kwaliteiten/mogelijkheden) van de ander te (onder)zoeken.
Groet, Willem